جاده

مرتب سازی بر اساس :
فقط موجود ها:

مشاهده همه 3 نتیجه

جاده

دوچرخه جاده ای

دوچرخه جاده ای، سبک دیگری از دوچرخه ها بوده که خود از تنوع بسیار بالایی برخوردار می باشند. به گونه ای که این تفاوت ها با توجه به تغییر در فرم هندسی دوچرخه، ایجاد شده و در این راستا دوچرخه جاده ای عملکردی متفاوت خواهد داشت.

بنابراین در این بخش به معرفی کاملی از دوچرخه جاده ای خواهیم پرداخت.

بدنه دوچرخه

در ابتدا باید به هندسه فریم دوچرخه جاده ای توجه نمود. به این صورت که هندسه فریم دوچرخه به سه دسته هندسه ورزشی، هندسه مسابقه ای و فلت بار تقسیم بندی می گردد.

و اما دوچرخه جاده ای با هندسه ورزشی، مناسب برای هفته ای سه بار سواری از ۳۰ تا ۲۵۰ کیلومتر در هفته می باشد. در ضمن پوزیشن سواری در این مدل عمودی تر و هدایت آن هم راحت تر از مدل های دیگر می باشد.

در ضمن دوچرخه جاده ای با هندسه مسابقه ای، مناسب برای انجام مسابقات ورزشی می باشد. البته این نمونه از دوچرخه ها دارای آیرودینامیک بهتر و کشیده تر هستند. و نسبت به فرمان هم حساس تر می  باشند. و در واقع این مدل دوچرخه ها قیمت بیشتر و بدنه سبک تری خواهند داشت.

هم چنین دوچرخه های جاده ای فلت بار، شبیه به مدل ورزشی بوده، اما پوزیشن دوچرخه  سواری در آنها عمودی تر می باشد. به گونه ای که این مدل از دوچرخه جاده ای برای مسافرت های چند روزه مناسب می باشد.

البته لازم به ذکر است که بدنه این  نوع دوچرخه ها باید مستحکم  و در عین حال سبک باشند. بنابراین برای دوچرخه های جاده ای بهتر است که از آلومینیوم استفاده گردد. اما امروزه برای تولید بدنه این دوچرخه ها، از فیبر کربن هم استفاده می نمایند. ولی باید توجه داشته باشید که دوچرخه های جاده ای با بدنه فیبر کربن، گران تر بوده و استحکام بیشتری خواهد داشت.

در ضمن قسمت نگهدارنده چرخ جلو و  یا به اصطلاح چنگال جلوی دوچرخه از فیبر کربن ساخته شده است.

بیشتر دوچرخه های جاده دارای شش سایز فریم بوده که خود به  دو دسته زنانه و مرانه تقسیم  بندی می گردد. البته فریم آقایان و بانوان با وجود سایز یکسان یک اندازه نیستند. در ضمن دقت داشته باشید که در زمان خرید دوچرخه، سایز فریم را به درستی انتخاب نمایید. زیرا انتخاب فریم درست در دوچرخه جاده ای، منجر به فرماندهی و کنترل بهتر می گردد.

پدال

مدل های قدیمی  دوچرخه های جاده ای، پدال های تخت دارند. اما در مدل های جدید تر، دوچرخه ها بدون پدال به فروش می رسند. البته معمولا یک دوچرخه سوار با تجربه سیستم پدال مخصوص به خود را دارد که با استفاده از کفش دوچرخه سواری خود آن را هماهنگ می نماید.

تایر

و اما در مورد تایرهای دوچرخه جاده ای باید گفت که این دوچرخه ها نیاز به تایر های سبک و باریک خواهند داشت.  تا در این راستا دوچرخه سوار بتواند به خوبی سرعت گرفته و در مسیر های صاف و آسفالت شده حرکت نماید.

فرمان

در این نوع از دوچرخه ها از فرمان منحنی شکل استفاده می نمایند. البته برخی از گونه های دوچرخه جاده ای، دارای فرمان صاف و مشابه با فرمان دوچرخه های کوهستان می باشند.

البته لازم به ذکر  است که درهیچ کدام از سبک  های دوچرخه جاده ای سیستم تعلیق در قسمت جلو و عقب دوچرخه نخواهیم داشت.

دنده

بسیاری از دوچرخه‌ های جاده ای  دارای حداقل ۱۸ دنده هستند. اما بسته به تعداد چرخ دنده های جلو و چرخ‌ دنده ‌های عقب می ‌توانند ۳۰ یا تعداد بیشتری دنده داشته باشند.  البته لازم به ذکر است که در دوچرخه های جدید از سیستم دنده  2به 11 نیز استفاده می شود.

و اما برای دوچرخه سواری متوسط بهتر است که روی دنده ‌های پایین برای بالا رفتن از تپه‌ ها تمرکز کنید.

از این رو چرخ دنده های کوچک تر که دنده‌ های پایین نیز نامیده می ‌شوند، صعود از تپه ‌ها را آسان ‌تر می ‌کند.  بنابراین شما می‌ توانید در مسیری شیب ‌دار یا در مسیر های طولانی سرعت پدال زدن خود را ثابت نگاه دارید.

در ضمن چرخ دنده جلو استاندارد برای دوچرخه‌ های جاده دارای دو حلقه زنجیر است. معمولا طبق ‌های استاندارد دارای ۵۳ دندانه روی حلقه بزرگ ‌تر و ۳۹ دندانه روی حلقه کوچک ‌تر هستند.

هم چنین نوع دیگری از چرخ دنده استفاده شده در دوچرخه های جاده ای، چرخ دنده جلوکامپکت می باشد که از چرخ دنده جلواستاندارد کوچکتر بوده و معمولا دارای ۵۰ و ۳۴ دندانه است. و در واقع استفاده از چرخ دنده جلوکامپکت موجب راحت شدن پدال زدن هنگام صعود از تپه ‌ها می ‌شود.

ترمز

در واقع در  دوچرخه های  شهری، جاده ای و هیبرید از ترمز های لقمه ای استفاده می شود که نیاز به ترمز گرفتن مداوم ندارند. و  اما عملکرد این ترمز ها به این صورت است که ترمز های لقمه ای به وسیله ی دو لقمه که در کنار طوقه قرار می گیرند، عمل می کنند؛ به این صورت که پس از فشردن دسته ترمز، لقمه به طوقه چسبیده و باعث کاهش سرعت آن می شود.